راهنمای خرید دوربین دیجیتال

آخرین به روز رسانی در سه شنبه 19 خرداد 1388 ساعت 10:33 نوشته شده توسط امیر یاری سه شنبه 19 خرداد 1388 ساعت 00:58

با نزدیک شدن به فصل تابستان و شروع مسافرت‌های فصلی، اشتیاق برای خرید دوربین‌های کامپکت خانگی در بین کاربران زیادتر می‌شود. به همين دليل تصميم گرفتيم يك راهنماي خريد جامع در مورد دوربين‌هاي كامپكت کار كنيم كه با استفاده از آن امكان خريد بهتر اين محصولات را فراهم كنيم. در اين راهنما به شما مي‌گوييم که در هنگام خريد به چه نکاتي توجه کنيد. کدام تنظيمات دوربين را بررسي کنيد و چقدر براي يک دوربين ديجيتال پول بدهيد. احتمالاً اين قسمت آخر مهم‌ترين قسمت اين راهنما خواهد بود!

اولين سؤالي که خريداران درباره يک دوربين ديجيتال مي‌پرسند اين است: چند مگاپيکسلي؟

در پاسخ به اين سؤال ابتدا به اين مسئله فکر کنيد: مي‌خواهيد با عکس‌هاي خود چکار بکنيد؟ طبيعي است که اغلب ما مي‌خواهيم عکس‌هاي خود را روي کامپيوتر منتقل کرده و آن‌ها را ببينيم. اين کار از تمام دوربين‌هاي ديجيتال امروز بازار بر‌مي‌آيد. عکس‌هايي با کيفيت که مي‌توانند تمام صفحه نمايشگر را پر کنند و با کيفيت ديده شوند، اما اين سؤال به وجود مي‌آيد كه آيا بعداً مي‌خواهيد آن‌ها را چاپ کنيد؟

دقت تصوير يعني تعداد نقاط تشکيل‌دهنده آن، دقيقاً مثل يک فرش ابريشمي و يک فرش دستباف که اگر هر دو هم اندازه باشند، فرضاً ابريشمي به دليل تعداد بيشتر گره‌هايي که دارد، دقت بيشتري هم دارد. در دوربين‌هاي ديجيتال هر يك مگاپيکسل برابر يك ميليون دانه يا پيکسل است. يک دوربين دو يا سه مگاپيکسلي مي‌تواند عکس‌هاي تمام صفحه بگيرد. دوربين‌هايي با چنين مشخصاتي اين روز‌ها بسيار ارزان‌قيمت هستند و طرز استفاده و کاربرد بسيار ساده‌اي دارند. ضمن اين‌که مي‌توانيد عکس‌هاي آن‌ها را در حد 10×15 سانتي‌متر چاپ کنيد. چاپ عکس‌هاي ديجيتال با چنين ابعادي در لابراتو‌ارهاي ديجيتال بين 150 تا 200 تومان هزينه دارد. ضمنا مي‌توانيد به راحتي از آن‌ها براي ساخت يک فتوبلاگ يا انتشار روي وب و ارسال توسط ايميل استفاده کنيد.

اما هر چقدر عکس داراي دقت بيشتري باشد روي صفحه‌نمايش «واضح‌تر» ديده مي‌شود. دوربين‌هايي با دقت 4 تا 6 مگاپيکسل، داراي چنين مشخصاتي هستند. اين دوربين‌ها معمولاً امکانات پيشرفته‌تري دارند و در بين آن‌ها مي‌توانيد مدل‌هاي نيمه‌حرفه‌اي را هم پيدا کنيد که کيفيتي بسيار بالا دارند و عکس‌هاي آن‌ها را مي‌توانيد تا ابعاد حداکثر 30×40 سانتي‌متر هم چاپ کنيد. معمولاً اين دوربين‌ها بيشتر از نياز کاربر عادي است و برخي از امکانات آن‌ها را تنها کاربران نيمه‌حرفه‌اي استفاده مي‌کنند.

تجربه نشان داده است که دقت بالاتر از شش مگاپيکسل چندان روي کيفيت عکس‌هاي دوربين‌هاي کامپکت مؤثر نيست. بلکه گاهي اوقات نتيجه عکس هم مي‌دهد. يعني فرضاً يک دوربين با دقت هشت مگاپيکسل، عکس‌هاي «بي‌کيفيت‌تري» نسبت به مدل قبلي خود که داراي دقت شش مگاپيکسل است ارائه مي‌دهد! دقت داشته باشيد که در چنين اوقاتي ممکن است عکس دوربين هشت مگاپيکسلي «اندازه» بزرگ‌تري داشته باشد، اما در شرايط يکسان، «کيفيت» کمتري خواهد داشت, زيرا در صورتي که حسگر دو دوربين يکسان باشد، دوربيني که دقت بالاتري دارد، نويز بيشتري ايجاد مي‌کند. در جدول زير مي‌توانيد دقت دوربين و ابعاد چاپ عکس ديجيتال آن‌ها را مشاهده کنيد.

همان‌طور که مي‌بينيد، امکان چاپ عکس تا ابعاد 30 در 40 سانتي‌متر براي دوربين‌هاي بالاتر از چهار يا پنج مگاپيکسل ممکن است. ما هم گفتيم که بالاتر از شش مگاپيکسل روي دوربين‌هاي ديجيتال کامپکت، چندان کاربردي ندارد. از آنجا که اين روزها تقريباً تمام دوربين‌هاي ديجيتال بازار چنين دقتي دارند، بنابراين وقتي مي‌خواهيم دوربين ديجيتال بخريم، به چه نکات ديگري بايد توجه کنيم؟ اگر از ما مي‌شنويد به جاي دقت به اين نکات توجه کنيد:

محدوده زوم

اگر مي‌خواهيد از کادري با زاويه باز عکس بگيريد، حتماً به محدوده زوم دوربين‌تان دقت کنيد. خصوصاً اين‌که عدد زوم از مقادير کم مثل 27 يا 28 ميلي‌متر شروع شود. دوربين‌هايي با فاصله کانوني لنز کمتر از اين معمولاً قيمت زيادي دارند، اما 27 ميلي‌متر يک چيز عادي است و زاويه بسته‌تر از اين يک ضعف به حساب مي‌آيد، اما وقتي مي‌خواهيد از يک مسابقه ورزشي يا از طبيعت عکس بگيريد، به زاويه بسته احتياج داريد. در اينجا لازم است از زوم بالاي دوربين استفاده کنيد. بسته به مقدار محدوده زوم، اين مقدار از حدود 110 يا 120 ميلي‌متر در اغلب دوربين‌هاي بازار تا مقادير خيلي بالا مثل 504 ميلي‌متر است. حداکثر مقدار زوم را گاهي اوقات با اين اعداد و گاهي اوقات با ضريب X نشان مي‌دهند. از روي ضريب نمي‌توان مقدار محدوده زوم دقيق را حدس زد. مثلا محدوده زوم Olympus SP-560 برابر 27-486mm و محدوده زوم Panasonic DMC-FZ18K برابر 28-504mm است، اما ضريب بزرگنمايي لنز در هر دوي آن‌ها برابر 18X است. بنابراين بهتر است مقادير دقيق را از روي کاتالوگ يا مقالات بررسي دوربين بخوانيد.

فريم در ثانيه

تعداد عکس پي‌درپي که يک دوربين مي‌گيرد يکي از آن امکاناتي است که اغلب خريداران کمتر توجه مي‌کنند، اما اگر يک روز بخواهيد با دوربين‌تان از يک صحنه حساس عکس بگيريد، تازه مي‌فهميد که حداکثر سرعت دوربين‌تان 1.5 فريم در ثانيه است. بايد توجه داشته باشيد که هرگز نمي‌توانيد سرعت عکاسي پي‌درپي دوربين کامپکت را با دوربين‌هاي حرفه‌اي که مي‌توانند تا سرعت‌هاي شش فريم در ثانيه عکس بگيرند مقايسه کنيد. سرعت عکاسي پي‌درپي در دوربين‌هاي کامپکت معمولا بين 1.5 تا سه فريم در ثانيه است. بنابراين حداقل سعي کنيد مدلي را که سه فريم در ثانيه مي‌گيرد انتخاب کنيد. البته در اين ميان يک استثنا به نام Olympus SP-560 UZ وجود دارد که مي‌تواند با يک سري تمهيدات عجيب و غريب مثل پيش ثبت کردن تصاوير (Pre-Capture) و قفل کردن فوکوس قبل از فشردن کامل دکمه شاتر، چندين فريم را ثبت کرده و در بافر دوربين نگه دارد. از اين مدل که بگذريم، همان سه فريم در ثانيه براي اغلب مقاصد روزانه کافي است.

فلاش داخلي يا فلاش خارجي

اغلب دوربين‌هاي کامپکت داراي فلاش داخلي يا فلاش سر خود هستند. اين فلاش‌ها روي خود دوربين قرار دارند و نمي‌توانيد مثل فلاش‌هاي خارجي آن‌ها را جدا کرده يا از زاويه ديگري غير از زاويه روبه‌رو بتابانيد. نور اين فلاش‌ها هميشه از روبرو به سوژه مي‌تابد و اغلب موارد موجب تخت شدن سطوح داراي برجستگي مثل صورت اشخاص يا کنده‌کاري‌هاي روي يک تابلوي تزئيني مي‌شود. در ضمن نمي‌توانيد با آن‌ها از روبروي سطوح براق عکس بگيريد. چون هميشه نور را به سمت لنز باز مي‌گردانند. اگرچه در برخي از دوربين‌هاي کامپکت مثل Fujifilm FinePix 9100 فناوري‌هايي براي تنظيم صحيح نور فلاش با نور محيط و فاصله سوژه وجود دارد، اما اغلب دوربين‌ها در استفاده از فلاش در فواصل نزديک مشکل دارند و موجب نوراني شدن شديد سوژه مي‌شوند. در صورتي‌که دوربين‌تان امکان اتصال به فلاش خارجي را داشته باشد، مي‌توانيد با هزينه‌اي نه‌چندان زياد حتي در عکاسي‌هاي ماکرو هم از فلاش استفاده کنيد. بنابراين حتماً به اين نکته توجه کنيد. در ضمن فلاش خود دوربين يک نکته منفي ديگر هم دارد: به قول حرفه‌اي‌ها باتري مي‌خورند! (تصوير يك)

هيستوگرام

يکي از نخستين چيز‌هايي که اغلب ما درباره دوربين‌مان ياد مي‌گيريم اين است که چطور مي‌توان هيستوگرام دوربين را خاموش کرد! هيستوگرام بازنمايي گرافيکي يک تصوير از سياه خالص تا سفيد خالص است. با استفاده از هيستوگرام مي‌توانيد به راحتي بفهميد که آيا عکس‌تان با نوردهي صحيح گرفته شده يا خير. نمايشگر دوربين‌ها معمولاً رنگ‌ها را به صورت اغراق شده نشان مي‌دهند. ضمن اين‌که بسته به نور محيط، کمرنگ‌تر و بي‌روح‌تر مي‌شوند. بنابراين تنها چيزي که مي‌تواند دقيقاً نوردهي دوربين را به شما نشان دهد، هيستوگرام است. حتي در برخي از دوربين‌ها هيستوگرام زنده نيز وجود دارد. يعني همان زماني که کادر دوربين را جابه‌جا مي‌کنيد، مي‌توانيد بفهميد که آيا محدوده رنگ کادر در جدول هيستوگرام قرار دارد يا آن را قطع مي‌کند. به اين ترتيب به راحتي مي‌توانيد مقدار نوردهي را کم و زياد کنيد و عکسي با نوردهي دقيق بگيريد. بنابراين بهتر است حتما ببينيد که آيا دوربين‌تان هيستوگرام دارد يا خير و اين‌که بهتر است ياد نگيريد که چطور خاموش مي‌شود! (تصوير دو)

حافظه

تقريباً تمام دوربين‌هاي کامپکت بازار همراه با حافظه داخلي عرضه مي‌شوند. مقدار حافظه دوربين‌ها متفاوت است، اما اغلب اوقات تنها براي استفاده روزانه کافي است. يعني هر سري که عکس مي‌گيريد آن را روي کامپيوترتان خالي کنيد. بنابراين اگر قصد داريد با دوربين‌تان به ميهماني يا سفر برويد يا جايي مي‌رويد که دسترسي به کامپيوتر نداريد بهتر است يک کارت حافظه هم براي دوربين‌تان بخريد. کارت‌هاي حافظه اين روز‌ها بسيار فراوان و ارزان‌قيمت شده‌اند و تفاوت قيمت بين مدل‌هاي آن‌ها چندان زياد نيست. اغلب دوربين‌هاي ديجيتال کامپکت از کارت‌هاي SD و MMC استفاده مي‌کنند. در حالي‌که دوربين‌هاي سوني اغلب از مدل Memory Stick استفاده مي‌کنند. در جدول زير مي‌توانيد مقدار حافظه داخلي معمول و تعداد عکس حدودي قابل ذخيره شدن روي آن‌ها را ببينيد. (تصوير سه)

LCD

LCD يا نمايشگر، چشم دوربين است. خصوصاً اين‌که اغلب دوربين‌هاي ديجيتال داراي منظره‌ياب نوري نيستند. منظره‌ياب به ذره‌بين کوچکي گفته مي‌شود که وقتي دوربين را مثل دوربين‌هاي فيلمي قديمي جلوي چشم مي‌گيريد مي‌توانيد از داخل آن سوژه را کادربندي کنيد. در برخي از دوربين‌هاي ديجيتال، اين منظره‌ياب هم ديجيتالي است. يعني بازسازي همان تصويري که در LCD مي‌بينيد. با اين تفاوت که در محيط‌هاي نوراني، کمتر نور در آن مي‌تابد، اما استفاده LCD فقط مربوط به کادربندي نيست. در آن مي‌توانيد عکس‌هاي‌تان را انتخاب و حذف و ويرايش کنيد. اين قابليت وقتي مي‌خواهيد حافظه‌تان را براي عکس‌هاي بعدي خالي کنيد، بسيار مفيد است. در حال حاضر ديگر منظره‌ياب زير سه اينچ يک نقطه ضعف حساب مي‌شود. به مخصوص اين‌که برخي مدل‌هاي دوربين‌هاي کامپکت با منظره‌ياب‌هاي بزرگ‌تر وارد بازار شده‌اند و حتي قابليت لمسي هم دارند. اگرچه اغلب کاربران حرفه‌اي‌تر کار با نمايشگر‌هاي لمسي را دوست ندارند، اما بهرحال يک جور کلاس به حساب مي‌آيد! (تصوير چهار)

ضبط ويديويي

تا مدتي پيش هيچ‌کس فيلمبرداري يک دوربين کوچک عکاسي را جدي نمي‌گرفت، اما در حال حاضر فيلمبرداري اغلب دوربين‌هاي ديجيتال جديد، براي يک کاربرد خانگي يعني ضبط و پخش روي تلويزيون مناسب هستند. يعني اگر توقع فيلمبرداري يا کيفيت يک دوربين فيلمبرداري را هم داشته باشيد، باز هم مدل‌هايي به بازار آمده‌اند که مي‌توانند با کيفيت HD فيلم بگيرند. بنابراين اگر دوربين‌تان داراي وضعيت فيلمبرداري HD است، حتماً يک کارت حافظه 2 گيگابايت به بالا بخريد، زيرا ديگر نمي‌توانيد براي خالي کردن حافظه، تکه‌هايي از فيلم‌هاي ويديويي را روي دوربين‌تان ويرايش و حذف کنيد. فرمت‌هاي ويدئويي اين دوربين‌ها متفاوت است. اغلب دوربين‌ها مي‌توانند با فرمت Avi و Mpeg فيلم‌ها را ضبط کنند که بدون هيچ مشکلي پس از انتقال به کامپيوتر توسط برنامه‌Media Player خود ويندوز پخش مي‌شوند، اما اگر دوربين‌تان با فرمت QuickTime ضبط مي‌شود، حتماً بايد برنامه QuickTime را نيز روي کامپيوترتان نصب کنيد. بد نيست يکي دو تا از اين برنامه‌هاي تبديل فرمت و ويرايش فايل‌هاي ويديويي مثل VCD Cutter را هم روي کامپيوترتان نصب کنيد و آرام آرام ياد بگيريد که چطور مي‌توانيد ويديو‌هاي دوربين‌تان را مثل عکس‌ها ويرايش کنيد. تصورتان را تغيير بدهيد و سعي کنيد به فيلمبرداري دوربين‌تان با نگاه مثبت‌تري نگاه کنيد.

باتري

بر سر باتري بحث زيادي بين کاربران خبره وجود دارد. برخي اعتقاد دارند باتري‌هاي ليتيوم يون مخصوص عمر بيشتري دارند، سريع‌تر شارژ مي‌شوند و بيشتر کار مي‌کنند، اما برخي از دوربين‌هاي کامپکت از باتري‌هاي قلمي يا نيم‌قلمي که به AA و AAA معروف هستند استفاده مي‌کنند. تقريباً تمامي افرادي که اين دوربين‌ها را مي‌خرند بلافاصله پس از نخستين استفاده به باتري‌هاي شارژي رو مي‌آورند، زيرا عمر بيشتري از باتري‌هاي عادي دارند و ضمناً مي‌توان دوباره آن‌ها را شارژ کرد. اگر شما هم باتري شارژي مي‌خريد، حتماً يک مارک خوب خريداري کنيد. تفاوت قيمت يک جفت باتري خوب و يک جفت باتري معمولي شارژي، کمتر از دو هزار تومان است، اما واقعاً ارزش آن را دارد. ضمناً فراموش نکنيد که حتماً باتري‌ها را کاملاً شارژ و تا لحظه خاموش شدن دوربين استفاده کنيد. باتري‌هاي قلمي را همه جا مي‌توانيد پيدا کنيد، اما باتري‌هاي ليتيوم يون، مخصوص خود دوربين هستند و معمولاً يدکي ندارند. بنابراين انتخاب با شما است. (تصوير پنج)

تنظيمات دستي

دوربين‌هاي کامپکت اصولاً براي کاربران حرفه‌اي ساخته نمي‌شوند، اما هر کاربر غيرحرفه‌اي نيز پس از مدتي علاقمند مي‌شود از تمامي قابليت‌هاي دوربين خود استفاده کند. اگر جزو کاربران سطح متوسط بالا هستيد، حتماً مي‌دانيد ارزش تنظيمات دستي دوربين چقدر است. مي‌توانيد همه کنترل دوربين‌تان را خود به دست بگيريد و از قدرت خلاقيت خودتان استفاده کنيد، اما اگر کاربر تازه‌کار هستيد و فکر مي‌کنيد همين قدر که دوربين روي حالت خودکار عکس‌هاي خوبي بگيرد کافي است، باز هم بد نيست دوربيني با امکانات و تنظيمات دستي خريداري کنيد، زيرا آرام آرام در استفاده از آن حرفه‌اي مي‌شويد و خيلي جالب نيست پس از مدتي بفهميد براي پرورش قدرت خلاقيت خود مجبور هستيد دوربين ديگري بخريد. بنابراين حتماً دقت کنيد که روي دکمه چرخان دوربين اين چهار حرف را ببينيد: P A S M

لرزش‌گير

لرزش‌گير در دوربين‌هاي ديجيتال يعني، امکان لرزش کمتر دست و دوربين و در نتيجه ثبت عکس‌هاي شفاف‌تر. خصوصاً در محيط‌هاي کم نور که دوربين مجبور به پايين آوردن سرعت شاتر است. اين قابليت همچنين براي عکاسي از سوژه‌هاي متحرک به شما کمک مي‌کند. در شماره قبل مطلب بسيار مفصلي درباره انواع لرزش‌گير‌هاي دوربين‌هاي ديجيتال داشتيم. بنابراين در اينجا به شما نمي‌گوييم که اگر يک دوربين لرزش‌گير داشته باشد يعني چه! اما مي‌گوييم که دقت کنيد حداقل يکي از انواع لرزش‌گير را داشته باشد.

قابليت تشخيص چهره

اين يکي به تازگي در دوربين‌هاي ديجيتال ديده مي‌شود و براي کاربران خانگي فوق‌العاده است. به خصوص اين‌که يک کاربر عادي معمولاً نمي‌تواند در حال کادربندي تصوير، به سرعت و حساسيت دوربين و محل فوکوس عکس و چهره‌ها هم توجه کند. مثلاً در يک مهماني يک لحظه مي‌خواهيد از چند تا از اعضاي فاميل که کنار هم هستند عکس بگيريد. در اينجاست که مي‌فهميد چقدر خوب است، خود دوربين مي‌تواند بفهمد دقيقاً روي کدام نقطه از کادر فوکوس کند. با اين قابليت ديگر چهره‌ها محو نمي‌شوند تا بعداً ببينيد که روي ديوار پشت سرشان فوکوس کرده‌ايد! فقط گول تعداد زياد چهره‌هاي قابل تشخيص را نخوريد. مثلاً تشخيص پنج يا شش چهره کافي است، زيرا تعداد افراد بيشتر از اين معمولاً يا کادر را بسيار باز مي‌کند و اصولاً چهره‌ها خيلي مشخص نيستند که بخواهند فوکوس دقيق‌تر شوند يا اين‌که فاصله آن‌ها آنقدر کم است که ديگران هم در همان فاصله فوکوس قرار مي‌گيرند. بنابراين داشتن قابليت تشخيص سي نقطه فوکوس خيلي خوب است، اما نه آنقدر که بابت آن هزينه زيادي بپردازيد.